Zachwyt Bogiem

Dlaczego zachwycam się Bogiem?

Tu możesz poczytać o tym, dlaczego my zachwycamy się Bogiem i dlaczego modlitwa uwielbienia jest ważna.

Imiona Boga

Imiona Boga objawione w Biblii, czyli:
wersety biblijne mówiące o naturze Boga w Trójcy Jedynego.

Jaki jest Bóg?

Adoracja Boga, czyli:
wersety biblijne, które pomogą Ci zrozumień jaki jest Bóg.

Kim dla mnie jest Bóg?

Wersety w Piśmie Świętym mówiące o tym, kim dla Ciebie może być Bóg.

Kim ja jestem dla Boga?

Moja tożsamość w Bogu, czyli:
wersety biblijne, które mówią o Tobie.

Modlitwa harfy i czaszy

Uwielbienie sercem i wstawiennictwo, czyli: wersety biblijne, które pomogą Ci w modlitwie uwielbienia.

Jak się modlisz?

Różne są sposoby modlitwy, ale jest jeden Bóg przed którym stoimy.

Jest modlitwa bez słów (Anna matka Samuela) i modlitwa słowna, modlitwa cicha (myślna), modlitwa głośna (np. kościelna), bywa modlitwa smutna (ze łzami) i radosna (ze śmiechem), jest modlitwa spokojna (np. w swojej izdebce na kolanach) i modlitwa żywiołowa (np. taniec Dawida przed arką, podskoki, klaskanie, krzyk, głośny śpiew).

Jest modlitwa emocjami, modlitwa umysłem, ale jest też modlitwa duchem. Mamy w końcu modlitwę indywidualną i modlitwę wspólnotową, ale jest tylko jeden Bóg, ku któremu ją kierujemy.

Dlaczego się modlisz?

Modlitwa nie jest obrzędem, nie jest celem samym w sobie, nie jest „czynnością magiczną”. Modlitwa zawsze oznacza spotkanie z żywą osobą – twoim Bogiem.

Celem modlitwy nie jest otrzymanie, uzyskanie czegoś od Boga dla siebie, czy dla innych. Bóg nie jest instytucją dobroczynną, która ma cię wspierać, nie jest urzędnikiem, do którego składasz petycje i prośby o wsparcie. Jeśli tak się modlisz, to skupiasz się na sobie i na darach, które możesz od Boga dostać, a nie na Nim – dawcy darów.

Modlitwa nie może być przymusem, obowiązkiem. Bóg nie jest twoim dozorcą, nie jest kontrolerem – nie ukarze cię, jeśli się nie pomodlisz wieczorem, jeśli przed modlitwą nie uczynisz znaku krzyża, jeśli zamiast stać lub klęczeć będziesz się modlił na siedząco lub leżąc w łóżku.

Modlitwa jest spotkaniem przyjaciół. Bóg traktuje cię jak przyjaciela i otwiera przed tobą serce – i tego samego oczekuje od ciebie. Chce, żebyś otworzył przed Nim serce, jak przed najlepszym przyjacielem.

Czas na zachwyt Bogiem

Modlitwa uwielbienia bierze się z zachwytu serca i zachwytu umysłu nad wspaniałymi dziełami Bożymi. Uwielbiając Boga wyrażamy zachwyt Jego osobą i dziełami które stworzył i wciąż tworzy.

Dawid, obserwując świat wokół siebie, zachwycił się Bogiem i mówi (Ps 8):

O Panie, nasz Boże, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi! Tyś swój majestat wyniósł nad niebiosa. Sprawiłeś, że [nawet] usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę, na przekór Twym przeciwnikom, aby poskromić nieprzyjaciela i wroga. Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził: czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym – syn człowieczy, że się nim zajmujesz?

Apostoł Paweł pisze w Liście do Rzymian (Rz 1,19-20):

To bowiem, co o Bogu można poznać, jawne jest wśród [ludzi], gdyż Bóg im to ujawnił. Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty – wiekuista Jego potęga oraz bóstwo – stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła.

Święty Jan opisuje scenę, którą widział w Niebie (Ap 4,6-11):

Na tronie zasiada Bóg, a:

Przed tronem – niby szklane morze podobne do kryształu, a pośrodku tronu i dokoła tronu cztery Istoty żyjące, pełne oczu z przodu i z tyłu (…) Cztery Istoty żyjące – a każda z nich ma po sześć skrzydeł – dokoła i wewnątrz są pełne oczu, i bez wytchnienia mówią dniem i nocą: Święty, Święty, Święty, Pan Bóg wszechmogący, Który był i Który jest, i Który przychodzi. A ilekroć Istoty żyjące oddadzą chwałę i cześć, i dziękczynienie Zasiadającemu na tronie, Żyjącemu na wieki wieków, upada dwudziestu czterech Starców przed Zasiadającym na tronie i oddają pokłon Żyjącemu na wieki wieków, i rzucają przed tron wieńce swe, mówiąc: Godzien jesteś, Panie i Boże nasz, odebrać chwałę i cześć, i moc, bo Ty stworzyłeś wszystko, a z woli Twojej istniało to i zostało stworzone.

Patrzę i podziwiam

Autor Księgi Mądrości pisze (Mdr 13,5):

Z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę.

A wcześniej (Mdr 11, 23-26):

Nad wszystkim masz litość, bo wszystko w Twej mocy, i oczy zamykasz na grzechy ludzi, by się nawrócili. Miłujesz bowiem wszystkie stworzenia, niczym się nie brzydzisz, co uczyniłeś, bo gdybyś miał coś w nienawiści, nie byłbyś tego uczynił. Jakżeby coś trwać mogło, gdybyś Ty tego nie chciał? Jak by się zachowało, czego byś nie wezwał? Oszczędzasz wszystko, bo to wszystko Twoje, Panie, miłośniku życia! Bo we wszystkim jest Twoje nieśmiertelne tchnienie.

Bóg jest zachwycający

Bóg sam jest piękny, jest miłośnikiem piękna, więc piękne są Jego dzieła. A ludzie są stworzeni na wzór i podobieństwo Boże, więc mają w sobie naturalne poczucie piękna. Jest w nas nieśmiertelne tchnienie Boże. Bóg dał nam naturalny organ, zmysł, którym wyczuwamy, dostrzegamy to co jest piękne. Dlatego zachwycamy się pięknymi widokami, piękną muzyką, pięknymi zwierzętami, pięknymi ludźmi, pięknymi relacjami, piękną miłością, piękną przyjaźnią itp.

Ale jeśli ktoś jest skupiony na sobie, na ciągłym przeżywaniu siebie i swojego życia, ten nie widzi piękna otaczającego świata, więc nie może się zachwycić Bogiem.

Jak może podziwiać Boga ten, kto wciąż patrzy na tylko siebie?

Bóg daje nam za przykład dzieci, bo w nich jest ta ciekawość świata, którą my często gubimy wśród trosk życia; dzieci są zafascynowane wszystkim co się dzieje wokół nich. Dlatego Bóg nam dzisiaj mówi: (Ps 46,11):

Zatrzymajcie się i we Mnie uznajcie Boga, jestem ponad narodami, jestem ponad ziemią!

Uwielbienie bierze się z miłości

Uwielbienie Boga bierze się z miłości, a miłość jest pochodną przebaczenia (okazanego nam miłosierdzia).

Gdy kogoś naprawdę kochasz, nie kochasz go za coś, lecz dlatego, że po prostu jest. Umiejętność bezinteresownej miłości pochodzi od Boga, bo Bóg jest miłością. W swoim pierwszym liście święty Jan pisze: (1 J 4,7-9):

Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością. W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu.

Bóg jest w tobie zakochany

Mówi to przez proroka Izajasza: (Iz 49,15-16):

Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu i nie zlitować się nad płodem swego łona? A choćby też i one zapomniały, ja jednak o tobie nie zapomnę. Oto na swoich dłoniach wyryłem cię.

Miłość i przebaczenie grzechów jest jednostronnym darem Boga dla nas (Rz, 5,8):

Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.

Gdy doświadczamy przebaczenia naszych grzechów, rodzi się w sercu wdzięczność, z wdzięczności rodzi się miłość do Boga, a z tej miłości wynika uwielbienie. Jezus nas poucza (Łk 7,47), że:

ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje.

Źródłem miłości jest przebaczenie Boże.

Gdy myślę, że jestem sprawiedliwy, że przecież nic złego uczyniłem, nikogo nie zabiłem, nikogo nie okradłem – to nie może we mnie wzrosnąć miłość do Boga; bo kocham jedynie siebie i swoje dobre uczynki.

Gdy jestem zakochany, podziwiam i adoruję w sercu osobę którą kocham, Wszystko mi się w niej podoba. Każde jej słowo, każdy gest. Nie widzę w niej wad lecz zalety. Gdy widzę jak się śmieje, moje serce się rozpływa. Gdy widzę gdy cierpi lub płacze, serce mi pęka. Chciałbym stale przebywać z osobą, którą kocham – zakochanie to stały zachwyt drugą osobą. Po prostu patrzę i podziwiam. I na tym właśnie polega modlitwa uwielbienia. Patrzę i podziwiam Boga.

Uwielbienia rodzi się w sercu i z serca wypływa.

Jezus ci oznajmia (Mk 12,30):

Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą.

To nie jest nakaz, tylko stwierdzenie faktu o tobie. Bóg ci mówi, że tak będzie wyglądać twoje życie. Będziesz miłował Boga, bo do tego zostałeś stworzony. Miłować Boga całym sobą jest twoim przeznaczeniem. To czynią aniołowie w Niebie, tę umiejętność ofiarował ci Bóg dając ci Swego Ducha.

Miłować Boga wcale nie jest trudno.

On ci mówi: (Pwt 30,11-13)

To przykazanie bowiem, które ja ci dziś nadaję, nie jest dla ciebie ani za trudne, ani za dalekie. Nie jest ono na niebie, aby trzeba było mówić: Któż nam wstąpi do nieba i do nas je sprowadzi, i nam je oznajmi, abyśmy je spełniali? Nie jest też ono za morzem, aby trzeba było mówić: Któż nam się przeprawi za morze i do nas je sprowadzi, i nam je oznajmi, abyśmy je spełniali? Lecz bardzo blisko ciebie jest słowo, w twoich ustach i w twoim sercu, abyś je czynił.

Dlatego Paweł nawoływał Efezjan (Ef 5,18-20):

Napełniajcie się Duchem, przemawiając do siebie wzajemnie psalmami i hymnami, i pieśniami pełnymi ducha, śpiewając i wysławiając Pana w waszych sercach. Dziękujcie zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Uwielbienie Boga to styl życia.

Uwielbienie powinno nie tylko wypływać z całego naszego życia, ale winno stać się jego stylem. Chrześcijanin ma tak tryskać Bożą radością i uwielbieniem, aby inni mogli zastanawiać się, dlaczego on jest wciąż taki szczęśliwy, taki radosny?

Nasze uwielbienie powinno mówić, że istnieje Ktoś, kto kocha nas bardziej niż ktokolwiek inny, dlatego chcemy oddawać mu w radości cześć jako naszą odpowiedź na tę miłość.

Uwielbienie powinno być zaraźliwe, powinno rozpalać serca innych. Jezus ci mówi (Mt 5,14):

Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu.

Prawda jest taka, że im głębiej poznajemy Boga, tym głębiej, szczerzej Go uwielbiamy. Aniołowie w Niebie widzą Boga twarzą w twarz, dlatego właśnie nieustannie wołają: święty, święty, święty jest Pan Zastępów.

Nie wszyscy jednak pragną takiego prawdziwego, płynącego prosto z serca uwielbienia, bo często po prostu go nie rozumieją. Niektórych ludzi nawet gorszy spontaniczna i gorąca modlitwa uwielbienia. Ale uważaj, bo Bogu podobał się Dawid w spontanicznym uwielbieniu, a nie jego żona Mikal, którą takie uwielbienie gorszyło. Pozostała bezpłodna, bo wyrzucała mu, że tańczył i uwielbiał Boga z całych sił, prowadząc radosny pochód Izraela i czcząc w ten sposób Boga objawiającego swoją obecność w Arce Przymierza.

Uwielbienie Boga jest potężną bronią

Przyjrzyjmy się pewnej scenie (2 Krn 5, 12-14):

Wszyscy lewici śpiewający: Asaf, Heman, Jedutun, ich synowie i bracia, ubrani w bisior, stali na wschód od ołtarza [grając] na cymbałach, harfach i cytrach, a z nimi stu dwudziestu kapłanów, grających na trąbach. Kiedy tak zgodnie, jak jeden, trąbili i śpiewali, tak iż słychać było tylko jeden głos wysławiający majestat Pana, kiedy podnieśli głos wysoko przy wtórze trąb, cymbałów i instrumentów muzycznych przy wychwalaniu Pana, że jest dobry i że na wieki Jego łaskawość, świątynia napełniła się obłokiem chwały Pańskiej, tak iż nie mogli kapłani tam pozostać i pełnić swej służby z powodu tego obłoku, bo chwała Pańska wypełniła świątynię Bożą.

To moje marzenie: kapłani i pastorzy nie mogą odprawiać swoich nabożeństw, bo Chwała Boża zstępująca podczas uwielbienie i wypełniająca kościół, nie pozwala im na to.

Radosne uwielbienie

Apostoł Łukasz opisuje w Dziejach taką scenę (Dz 16, 25-34): w Filippi, Paweł i Sylas siedzieli raz w więzieniu. Co oni tam robili? Narzekali na swój los i zanosili skargi do Boga na swoich oprawców? Ależ nie! – oni uwielbiali Pana śpiewając hymny, a więźniowie im się przysłuchiwali. Wtedy powstało silne trzęsienie ziemi, bramy więzienia się otworzyły, a oni zostali oswobodzeni. Więźniowie i strażnicy zobaczyli moc Boga, niektórzy z nich przyjęli Go nawet jako swego Pana i Zbawiciela.

Wiesz już dlaczego tak ważna w twoim życiu jest modlitwa ze Słowem Bożym? Bo tam możesz poznawać dawcę życia, Boga łaski, przyjaciela, źródło miłości, Tego który cię stworzył i odkupił, pocieszyciela, Ducha prawdy – poznawać żywego Boga na wszelki możliwy sposób i zakochać się w nim bez pamięci. A im głębiej poznajesz Boga, im więcej Go pokochasz, tym więcej uwielbienia wypłynie z twojego serca i tym więcej cudów będzie się działo wokół ciebie.

Popatrzmy na Dawida i jego naśladujmy, gdy woła (Ps 100):

Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie; służcie Panu z weselem! Wśród okrzyków radości stawajcie przed Nim! Wiedzcie, że Pan jest Bogiem: On sam nas stworzył, my Jego własnością, jesteśmy Jego ludem, owcami Jego pastwiska. Wstępujcie w Jego bramy wśród dziękczynienia, wśród hymnów w Jego przedsionki; chwalcie Go i błogosławcie Jego imię! Albowiem dobry jest Pan, łaskawość Jego trwa na wieki, a wierność Jego przez pokolenia.